"Wij zullen doen en wij zullen horen."

"Wij zullen doen en wij zullen horen".

 

 

Een weg zonder enige zekerheid naar een andere toekomst.

 

 

 

door Michaeli Barak

 

 

Vrij

 

 

 

 

vrij zijn

 

Dit is een vervolgverhaal op het seider avond verhaal. Deze keer is het echter van een andere orde. Dit kan nooit opnieuw verteld worden. Iedere keer weer is het een nieuw verhaal. De inhoud is iedere keer weer helemaal anders. Maar het gaat nog steeds over vrijheid en over vrij zijn. Deze twee zijn zoals uit het verhaal zal blijken niet hetzelfde:

 

  • Aan vrijheid gaat een besluit vooraf. Het besluit om tot een beweging over te gaan. Zoals in ons eerdere verhaal het besluit om uit Egypte weg te trekken.
  • Vrij zijn is een keuze. Aan wie gehoorzaam ik? En dat is het onderwerp van het vervolgverhaal.

     

     

TIJDENS ONZE ZWERFTOCHT WAREN WIJ SLAVEN IN EGYPTE.

ZIJN ONZE ZWERFTOCHTEN NU VOORBIJ?

WAAR LIGT MIJN EGYPTE?

WAAR IS MIJN BELOOFDE LAND?

HOE OVERWIN IK MIJN FARAO?

WAT MOET IK TRANSFORMEREN OM MIJ VOORGOED UIT MIJN SLAVERNIJ TE BEVRIJDEN?

 

Neoliberalisme

Met de term neoliberalisme wordt verwezen naar de opleving van het economisch liberalisme die begon in de jaren tachtig. Het richtte zich vooral op de privatisering van overheidsbedrijven, het openbaar vervoer en de posterijen en telefonie. De politieke stroming gaat ervan uit dat de vrije markt in staat is zaken beter te regelen dan organisaties.

 

Economische crisis

De kredietcrisis is ontstaan doordat banken in de Verenigde Staten te veel risico's hebben genomen bij het verstrekken van hypotheken.

Ze verpakten deze risicovolle hypotheken in ondoorzichtige financiële producten en verkochten die wereldwijd door. Hierdoor verspreidde de crisis zich als een olievlek. Dit leidde tot fors minder kredietverstrekking tussen banken, minder consumptie, minder bedrijfsinvesteringen en een inzakkende wereldhandel.

Eind 2008 is er voor het eerst sprake van een recessie in de eurozone. De EU-lidstaten besluiten tot een gezamenlijke Europese aanpak van de crisis. Ook het Nederlandse kabinet neemt maatregelen. Zo worden de gevolgen van de crisis voor de financiële sector en economie en arbeidsmarkt opgevangen. Door deze economische crisis zijn de overheidstekorten in veel Europese landen sterk opgelopen. Waardoor, in het kort, het vertrouwen van de financiële markten in landen als Griekenland en Ierland fors afnam, en de stabiliteit van de eurozone in gevaar is gekomen.

Dit gebeuren, deze bewustwording van de werkelijke situatie, heeft tot gevolg dat bij veel mensen het verlangen is ontstaan uit deze toestand te komen. Zij zoeken naar oplossingen die deze toestand zullen veranderen. Zij zoeken naar middelen om zich van de druk ervan te bevrijden. Zij zelf veranderen nauwelijks, passen zich hoogstens aan nieuwe eisen aan. Dit speuren naar oplossingen is al ruim 6 jaar aan de gang. Er zijn bewegingen aan het ontstaan. Of deze succes zullen hebben is op dit moment nog de vraag. Vele economen zijn het er over eens dat de crisis zich nog verder zal moeten verdiepen, dat de ware aard ervan zich nog niet geopenbaard heeft, voordat men zich de noodzaak van een ware omwenteling zal realiseren.

Ik ben geen politicus. Ik ben geen econoom.

Ik zie wel een overeenkomst tussen deze crisis en de crisis besproken in het seiderverhaal. En ik geloof dat het seiderverhaal een antwoord geeft op de vraag: ‘Hoe bestrijd je oprecht een echte crisis?’

Om het idee van dit verhaal simpel te houden heb ik het ‘neo liberalisme’ in eerste instantie de ‘schuld’ gegeven van de economische crisis. Wanneer dat zo zou zijn dan zou het ‘socialisme’ of zoals eerder gedacht het ‘marxisme’ een antwoord erop kunnen zijn. Het seiderverhaal en het vervolg erop leert ons iets anders. De drie ‘ismen’ zijn niet meer dan drie verschillende, drie tegenovergestelde benaderingen van een zelfde systeem. Het systeem lijkt nog steeds heilig verklaard.

Onaantastbaar.

De Israëlieten zeiden niet tegen de farao: ‘Geef onze slavernij aan een andere volksgroep binnen jouw rijk en dan zullen we jouw blijven dienen.’ Ze zeiden: ‘Laat ons gaan, opdat wij onze Heer kunnen dienen.’ Het was volgens mij hun wens het systeem, dat toen Egypte, Mitzrayim in het Hebreeuws, heette, voorgoed te verlaten. En de farao was de hoogste vertegenwoordiger van dat systeem. Hij kon met geen mogelijkheid buiten dat systeem om denken. In tegendeel hoe groter de druk hoe meer hij het ging vertegenwoordigen en verdedigen.

In het Jodendom wordt het woord Mitzrayim in verbinding gebracht met het woord meitzar, hetgeen ‘zeestraat’ betekend, dit duidt mogelijk op de nauwe engten aan weerskanten van het Sinaï schiereiland. Het woord Mitzrayim kan ook ‘grenzen’, ‘beperkingen’ of ‘nauwe plek’ betekenen. In het HAW Theologisch woordenboek van het Oude Testament wordt een volgende opmerking geplaatst die wel leuk past binnen ons verhaal: ‘Een andere afleiding van het woord Mitzrayim is burcht of ommuurde stad. Gedurende de eerste fase van een belegering kan zo’n versterkte plaats een veilige plek zijn. Wanneer een belegering langer duurt kan hij ook tot een dodelijke val worden.’

Het Mitzrayim van toen zou nu wel eens de naam Economie kunnen dragen. Economie is nu ons heilige systeem, waarbinnen we ons veilig voelen. En wij? Wij zijn de farao’s van het ‘Economie systeem’ geworden. Hoe groter de druk, hoe meer we erin gaan geloven, hoe meer we deze vorm van denken gaan vertegenwoordigen en verdedigen.

Ondanks het verzet van velen weten sommigen van ons nu al dat we in de nabije toekomst een andere Heer zullen moeten gaan dienen. Deze Heer is ons echter zo moeilijk voor te stellen. We zijn zo opgevoed met, gevormd door, slaaf van het systeem economie dat we ons geen ander beeld kunnen vormen. We ons geen andere Heer kunnen voorstellen.

 

 

Het systeem economie is voldragen.

 

 

 

Michaeli Barak

 

Copyright © All Rights Reserved