Ons LOGO

Agenda

van

aRtelier-TiKo

 

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

Op uitnodiging.

 

Jewisch Art

 

Workshop

 

In een vierdaagse workshop beleeft u de mitzveh een eigen talliet te creëren.

 

Ervaar het feest de eigen spiritualiteit in een kunstwerk tot uitdrukking te brengen.

 

Kijk op de link:

2015

 

 

Viltcursussen

en cursussen in het maken van Walldorf poppen in het département

de Rhône midden in de wijnstreek van de Beaujolais Franktijk.

 

 

 

 

 

Geniet van deze mogelijkheid om in een mooie omgeving, in een ontspannen Franse sfeer de kunst van het vilten of het maken van Walldorf poppen onder de knie te krijgen.

 

Natuurlijk wordt er naast Frans ook Nederlands gesproken.

 

De dagen dat u mee wilt doen kunt u zelf kiezen.

 

Echt een aanrader!

 

Kijk verder.

 

2015

 

En cours

de Construction

 

 

Chez:

 

 

aRtelier-Café - TiKo

 

Boutique de Feutrage

 

98 Chemin du Thielas

 

Lieu dit Cherves

69430

Quincié en Beaujolais

 

Téléphone: 0474045171

 

 

aRtelier Café

TiKo

 

NIEUW

 

Vilt-aRtelier-Tiko

introduceert

zelf maak pakketten voor

beginners

en

gevorderden

in de kunst

van het vilten.

 

Zaterdag 14/ 05 / 2014

 

De botanische tuin

 

'De Kruidhof'

 

organiseert samen met

 

'aRtelier - TiKo - Mobiel'

 

een viltworkshop.

 

Met verfplanten uit deze tuin wordt de wol geverfd en daarna gevilt.

 

informatie.

 

Zaterdag 28 / 05 / 2014

 

Een vilt - workshop van

aRtelier -TiKo - Mobiel

op de 'Midzomerfair'

van stichting 'WIJZER'!!!

 

Op 28 juni organiseert www.stichting-wijzer.nl van 10:00-17:00, de "Midzomerfair, inspiratie voor iedereen", in De Nije Warf, Foarwei 31a, te Wouterswoude.(nabij Damwoude en Driesum)

 

Informatie.

 

12 / 10 / 2013

 

Een nieuw verhaal 'Wij zullen doen en wij zullen luisteren' geplaatst. Veel lees plezier.

24 / 11 /2013

 

Een interview met Rabbijn Marianne van Praag. Rabbijn van LJG Den Haag.

 

Aan het begin van het interview leg ik Marianne uit dat het mijn intentie is een beeld te geven van hedendaags Joodse expressie. Als mijn grote voorbeeld zie ik de schrijver Isaac Bashevis Singer. Hij beschreef een wereld die niet meer bestaat, maar waar hij zelf wel in geboren werd, de wereld van de Oost-Europese joden voor de Holocaust. Mijn droom is het de kracht en schoonheid laten zien van de nieuwe Joodse werelden die aan het ontluiken zijn als resultaat van onze geboorte in de tijd na de Holocaust.

03 / 03 / 2013

 

Binnenkort verschijnt op onze site een interview met Ido Abram. Hij is een Nederlands wiskundeleraar, onderwijsonderzoeker en educatief adviseur. Van 1990 tot en met 1997 was hij bijzonder hoogleraar holocausteducatie aan de Universiteit van Amsterdam. Sinds 1996 is hij directeur van Stichting Leren.

2015

 

Tous les mercredis.

 

Formations concernant la Kabbale.

 

aRtelier Café TiKo

98 Chemin du Thielas

Lieu dit Cherves

69430 Quincie en Beaujolais

 

la France.

Op Afspraak.

 

aRtelier-TiKo-Mobiel geeft op afspraak cursussen vilten en /of plantaardig wolverven in de prachtige botanische tuinen van De Kruidhof, Buitenpost, Friesland.

Dans le Beaujolais

en juillet et aout 2014

 

aRtelier

- TiKo -

Mobile

 

Formations

La technique du feutrage

de laine fait main.

 

Chez:

aRtelier -Café- TiKo

Boutique de Feutrage

 

98 Chemin du Thielas

Cherves

 

69430 Quincié en Beaujolais

0474043773

ou

0474045171

 

2015

 

 

aRtelier-TiKo

De Kunst van het Zijn.

Wie zijn wij?

Kowhai

Ruthie Barak

Kowhai
Ruthie

Ruthie afgestudeerd aan de Academie voor Natuurgeneeskunde te Bloemendaal; de school van biodynamische psychologie van Gerda Boyesen en de psychic-reading opleiding van Carolina Bont, heeft cursussen en opleidingen gegeven op dit terrein. Tevens heb ik een praktijk gehad voor individuele therapieën. In de therapie was ik altijd opzoek naar het oorspronkelijke van het 'zijn' van de ander. De zoektocht naar dit specifieke 'zijn' heeft mij altijd in alles aangetrokken en heeft mij gevormd.

Het creatieve talent om met stoffen, naaien en handwerken om te gaan heb ik van huis uit meegekregen. Zo ook de liefde voor natuur en milieu en de interesse en zorg voor de zieke medemens was op de boerderij van mijn ouders iets vanzelf sprekends. Mijn leven speelt zich dan ook afwisselend binnen één van deze twee terreinen af, zonder het andere ooit uit het oog te verliezen. Voor mij voedt het een het andere en verheft het tot een kunst.

Van mijn 16e tot mijn 26e jaar volgde ik de opleiding tot medisch analiste en werkte ik in die hoedanigheid met veel plezier in diverse ziekenhuizen. Ik wilde alles weten over wat mensen ziek maakt.

Toen mijn kinderen klein waren heb ik een kinderboetiekje met zelf ontworpen en zelfgemaakte kinderkleding gehad. Ook in die tijd gaf ik cursussen spinnen en aanverwante handvaardigheden in het dorp waar ik woonde.

Op het moment dat de kinderen groter werden en op school zaten heb ik mijn creativiteit gericht op het werken in de natuurgeneeskunde.

In Alkmaar heb ik met collega's het Holistisch Centrum Alkmaar opgericht. Na 12 jaar in deze praktijk gewerkt te hebben, waarin ik ook diverse cursussen en een opleiding massage gaf ontmoette ik Michael. Met hem begon een levensreis, een ander leven, waar ik mijn werk en mijn creativiteit integreerde in onze manier van leven. Onze zorgboerderij op het platteland in Frankrijk bood daartoe volop de gelegenheid. Daar is aRtelier - TiKo ontstaan. Een werkplaats vol levenskunst. Hier ontstond ook mijn interesse voor het vilten.

Na de hernieuwde kennismaking met Nederland, na 13 jaar weggeweest te zijn, en het besluit hier te blijven, besloot ik om deze passie verder te gaan ontwikkelen en liet mij bijscholen door verschillende cursussen vilten te volgen.

De oorspronkelijkheid van het “zijn” trekt mij nog steeds aan. Nu druk ik dit uit in mijn keuze van materialen en in dat wat ik ervan maak. Dit combineer ik met het beeld van waarvoor en voor wie de creatie bedoeld is. En zo ontstaat er steeds weer iets unieks.

Aan de ene kant praktisch: draagbaar en functioneel.

Aan de andere kant expressief: origineel en kunstzinnig.

Het draagbare, het functionele, de originaliteit en de kunstzinnigheid geven voor mij vorm aan mijn expressie die de Kunst van het Zijn als leidraad heeft gekozen.

 

 

Kowhai
Kowhai

Michaeli Barak

Michaeli

Michaeli, wereldreiziger, schrijver - verhalen verteller.

Geboren uit Joodse ouders heb ik het ‘anders-zijn’ aan den lijve ondervonden. Het ‘zonder’ familie opgroeien heeft mij, ik ben in 1947 geboren, een bijzondere reis doen maken. Mijn familie in de wereld te zoeken en op deze reis de geschiedenis van mijn volk als gids te nemen.

Als negentienjarige ging ik tijdens de Zesdaagse Oorlog, 1967, als vrijwilliger, als verpleger naar Israël. In Nederland was ik een pacifist. In vele demonstraties tegen de oorlog in Vietnam heb ik meegelopen. Een van de eerste, een protesttocht van Rotterdam naar het Binnenhof in Den Haag heb ik meegeholpen te organiseren. In Israël werd ik geconfronteerd met de realiteitszin van mijn idealisme. Ik wilde bij Israël horen. Ik wilde daarvoor verantwoordelijkheid nemen. Voor mij was de vertaling van deze verantwoordelijkheid daar in dienst te gaan, zoals alle Israëlis. Drie jaar lang heb ik in een grenskibboets op de Golan gediend. Waar eerder bunkers en kazematten de velden bezaaiden, staan nu duizenden fruitbomen. Het betrokken geweest zijn bij deze metamorfose van een stuk land geeft mij nog steeds een goed gevoel.

Hier heb ik geleerd dat het strijden voor iets niet in tegenspraak hoeft te zijn met het verlangen en of de wil te bouwen aan vrede.

Mijn reis bracht mij in 1972 terug naar Nederland, waar ik ging studeren aan de Academie voor Sociale Wetenschappen. Mijn interesse lag vooral in onderwerpen, die zich bezig hielden met wat de ander beweegt, te zijn wie hij of zij is. Tijdens en na mijn studie heb ik hoofdzakelijk gewerkt met zeer moeilijk opvoedbare jongeren in verschillende instituties. Mijn leidraad in het werken met deze ‘moeilijke’ jongeren was dat hun manier van zijn vaak een gezonde protestreactie was op hun geschiedenis. Een geschiedenis die zij zelf nooit gekozen zouden hebben. Volgens mij ging men binnen mijn werk te weinig in op de achtergrond van dit protest en focusten men zich te veel op de uitwerkingen van hun reactief gedrag. Ik weigerde hen vanuit hun geschiedenis te benaderen. ‘Je draagt jouw geschiedenis wel als een rugzak met je mee, maar je bent het niet!’

Samen zoeken naar een ‘nieuwe’ identiteit. Vaak bracht dit een bang kind naar voren dat gewoon gehoord wilde worden en dan pas nieuwsgierig kon worden naar de vragen die zijn of haar buitenwereld aan hem of haar stelde. Dus ik luisterde, met als veel voortkomend resultaat dat deze jongeren blijk gaven zich met alle plezier aan mijn vragen aan hen te willen aanpassen. En in het verlengde daarvan aan de verwachtingen van de ‘gewone’ maatschappij. Van nature heeft de mens blijkbaar de behoefte zich ergens bij te willen aansluiten, zeker wanneer hij of zij door de ander gezien wordt. Tijdens dit werk, waarin ik zeker successen behaald heb, werd ik ook geconfronteerd met het eeuwige conflict tussen het belang van het individu en het maatschappelijke belang. Mijn ‘persoonlijke-geschiedenis-rugzak’ maakte dat ik niet zoveel ophad met die maatschappij en dat maakte dat de strijd die ik in mijn werk moest leveren een zware en een ongelijke werd. Hiervan werd ik mij rond 1986 zeer bewust.

Mijn reis voerde mij verder. Mijn standpunten in de maatschappij waren mij voldoende bekend. Ik had mijzelf leren kennen. Maar de wereld en de anderen in die wereld waren mij nog steeds vreemd. Daarom koos ik ervoor mij zo kwetsbaar mogelijk te maken en de grote wereld met al zijn bewoners, met al zijn culturen te gaan ontmoeten. Toen ik deze keuze maakte wist ik dat ik hiervoor de tijd moest nemen, want één ding was mij duidelijk, een andere cultuur leer je nooit kennen wanneer je geconfronteerd wordt met een cultuurshock. Dus koos ik ervoor heel langzaam over de halve wereld te reizen en van cultuur naar cultuur te glijden. Van 1986 tot 1990 ondernam ik een kajak expeditie van Amsterdam naar het eiland Lombok, Indonesië. Een tocht van 12.000 km. Om deze reis ook een andere inhoud te geven als alleen maar een persoonlijke zoektocht verbond ik mij aan een visserijproject op Lombok van het HIVOS (Humanistisch Instituut voor Ontwikkelings Samenwerking). Door deze samenwerking was ik instaat tijdens mijn ontdekkingstochts vele andere projecten te bezoeken in andere z.g. derde wereldlanden. Deze bezoeken lieten mij kennismaken met de oorspronkelijke culturen van deze landen, omdat vele van deze projecten in die gebieden lagen, waar de invloed van het westen nog niet tot cultuurvervlakking had geleid. Hier ontdekte ik dat achter de armoede en de eenvoud, die wij als westerling vaak zo ondragelijk en mensonterend vinden, een enorme geestelijke rijkdom en een bijzondere saamhorigheid verborgen zijn.

Hier werd ik ook geconfronteerd met het feit dat de armoede daar vaak verscherpt wordt doordat onze westerse invloed op deze landen geen ruimte geeft aan het anders zijn van deze culturen, aan het afwijkende van wat deze mensen beweegt. In de oorspronkelijke cultuur bestaat er vaak een zekere verantwoordelijkheid voor elkaar. Iets wat een vorm bescherming biedt tegen een dodelijke armoede. Door onze manier van leven daar te brengen zijn veel van deze netwerken weg gevallen.

De schoonheid van het jezelf zijn

Door mijn manier van reizen leefde ik binnen hun omstandigheden en wat ik zag was niet de armoede maar de schoonheid van hun bestaan. Het was niet alleen wat ik zag, uit nostalgie misschien, maar het was ook wat mijn gastheren en gastvrouwen mij wilden laten zien. Zij lieten mij delen in de trots van hun Zijn.

Ruim vier jaar ben ik onderweg geweest. Wat het meeste indruk op me gemaakt heeft is dat de natuur (en die kan wild zijn) niet gevaarlijk is mits je maar respect hebt en bereid bent naar haar te luisteren. Dat mensen mooie wezens zijn wanneer je maar bereid bent ze werkelijk te ontmoeten. In een dergelijke ontmoeting zie je zijn uniciteit en ontdek je dat wanneer je hem of haar daarop aanspreekt hij of zij jou veel te bieden heeft.

Ruim vier jaar heb ik voor verschillende kranten en tijdschriften over mijn reis geschreven en in geen van de verhalen moest ik vertellen dat ik mij ergens bedreigd gevoeld heb. Wat soms tot het commentaar leidde: ‘Wanneer gebeurt er nou eens iets?’ Alsof schoonheid, vriendschap en medemenselijkheid alleen niet genoeg is!

Nieuwsgierig geworden? 243 van mijn foto's uit Indonesië opgeslagen bij het Tropenmuseum te Amsterdam. (Onder het woord collectie klik toon alles aan.)

In 1991, teruggekomen in Nederland, ontmoette ik Ruthie. Ik volgde aan haar instituut een massage opleiding. Een opleiding waarbij de ‘hele’ mens centraal stond. Een aanpak die dus goed aansloot op de lessen van mijn Kajak reis!

Schoonheid en menselijkheid kunnen niet blijven bestaan wanneer deze niet bewaakt worden. In 1993 begonnen zich in het voormalige Joegoslavië vreemde dingen af te spelen. Mensenrechten werden aan getast. Vrijwel geen protest was er te horen. Vanuit mijn geschiedenis voelde ik mij verplicht iets te doen. ‘Laat dit nooit meer gebeuren’ zei mijn moeder zo vaak als kind tegen me. Met mijn schip ‘Kowhai’ besloot ik in januari 1994 naar Sarajevo te varen. Een protesttocht langs tientallen havens. In deze havens deden wij, via kranten, radio en of TV, oproepen om op de een of andere manier ook in beweging te komen. Vooral kinderen voelden zich door deze oproepen aangesproken. Hun protest: tekeningen, gedichtjes, dierbare knuffels, stroomden bij duizenden binnen. Bij hen bestaat nog geen remming van: ‘Het helpt toch niet.’ De volwassenen hadden het veel moeilijker daarmee. Maar ook zij kwamen in beweging. Zo kregen we veertig tekeningen uit de koepel van Haarlem, terwijl de 2e kamer het liet afweten.

Eind 1994 ‘strandde’ onze protestvaart in Straatsburg. Door de oorlog was de Donau afgesloten voor alle scheepvaartverkeer. Sarajevo was onbereikbaar geworden. Maar duizenden hadden een gebaar gemaakt. De stilte was voor een deel verbroken.

Voor Ruthie en mij was het nu tijd dat, waartoe wij anderen hadden opgeroepen, in ons leven neer te zetten. ‘Het paradijs is hier en nu, wanneer je er maar voor kiest er naar te handelen!’

Tot 2005 hebben we gebouwd en gewerkt aan onze zorgboerderij in Frankrijk. Hier gaven we een plek aan kinderen die door hun extreme gedrag nergens een thuis konden vinden. Door onze manier van leven, teruggetrokken in de bossen van de Haut Beaujolais, buiten de hectiek van het dagelijkse leven, konden ze tot rust komen en geleidelijk aan een nieuw begin maken.

In 2007 keerden we terug naar Nederland. Op de een of andere manier voelden we dat er een einde gekomen was aan onze reis. We hadden alles ontmoet wat we nodig hadden om vrede te kunnen ervaren. Vrede in de Joodse zin van het woord. Sjalom, het Hebreeuwse woord voor vrede, afgeleid van een stamwoord dat heel betekent. De rust die dit niet meer hoeven te reizen met zich meebrengt, maakt dat we ons nu kunnen verdiepen wat onze eigen cultuur ons te leren heeft. Onze reis heeft ons thuis gebracht. Ook wij kunnen nu een nieuw begin maken. Ons thuis onderzoeken, en vanuit wat we daar vinden, een leven opbouwen. Een leven, dat in het teken staat, van het NU!

De ervaringen die we eerder hebben opgedaan willen wij nu gebruiken als inspiratie voor de zoektocht naar de eigentijdse expressie van dit thuis, onze eigen Joodse cultuur, ons eigen NU. De schoonheid, de rijkdom en de vreugde er van voor het voetlicht te brengen door middel van het verhaal. Hiervoor gebruiken we een deel van deze website.

 

 

Sitemap